مردی که خودش نبود
مرد :اولین جمعه که در خانه ی خودمانیم. چهارشنبه بانو در شهرستان دانشگاه بود. فقط چند ساعت از هم دور بودیم. برام نهار آماده کرده بود. وقتی رسیدم خونه یک آن انگار تمام تنهایی های دنیا با من همراه شده بودن. روح و زندگی و طراوت این خونه با بانو هست. بانو لباس زمستانی نداره، شاید مجبور شدم هرجا که رفت در آغوش بگیرمش! کسی چه میدونه!
بانو: الهی که من فدای مهربونیات بشم که همش بفکرمی امروز ناهار استراحت میکنم چون قراره برام ماکارونی بپزه به خدا یدونه ای :-)
برچسب:
نویسنده: لیلا شاکری